Adoptie uit Polen Jakub en Karolina

Bij elke volgende visite hadden onze kinderen even wat tijd nodig om weer aan ons te wennen. Bij de derde ontmoeting waren ze al na een minuutje weer helemaal los. Het is geweldig om te zien, dat ze ons vertrouwen. Jakub vroeg de standaard vraag… “Gaan we voetballen?” Natuurlijk! Karolina heeft de combinatie van water en zand ontdekt – met andere woorden: modder. Corine vertelde haar dat we thuis ook een zandbak hebben en Karolina vroeg gelijk: “Hebben jullie ook water?”. Soms verbaas je je hoe weinig kinderen nodig hebben om uren lang te kunnen spelen. Volgens Maciek heeft mama net zo veel van de modder genoten als Karolina… .

Helaas moest er een einde van ons bezoek aan de kinderen komen. Dat was een erg moeilijk moment voor ons. De kinderen wilden niet, dat we weg gingen. Dat wilden wij ook niet! Het was een zeer emotioneel moment. We hebben de rugzakjes en de rest van het speelgoed aan de kinderen gegeven. We zijn nog naar onze auto gelopen en hebben verteld, dat we ze met deze auto komen ophalen en naar huis gaan. We wisten op dat moment niet hoe ze over ons afscheid zouden denken. Geloven ze ons, dat we terug komen? Wij hebben een overzicht van de vervolgprocedure, maar de kinderen snappen helemaal niets ervan. We wilden ze beschermen tegen de teleurstelling die dit afscheid met zich meebracht, maar dat konden we natuurlijk niet doen. “Tot ziens, Karolina, tot ziens, Jakub” – dat waren onze laatste woorden. Zeker tot ziens. Alleen is het nog onbekend wanneer…

Nog dezelfde middag – na het afscheid nemen van Grazyna – zijn we richting Duitse grens gegaan. Dit was beter zo. Anders zouden we de neiging hebben om onze kindjes nog een keer te gaan zien of dingetjes voor ze te regelen. We hebben wel ons verdriet mee genomen en die groeide ook nog met elke afgelegde kilometer.