Adoptie uit Polen Jakub en Karolina

Vandaag is het stormachtig weer. Gisteren was het nog prachtig rustig en zonnig. We hebben om 15 uur in Zutphen bij de Raad voor de Kinderbescherming (RvK) afgesproken. We hebben voor een later tijdstip gekozen om na het gesprek gezellig ergens te gaan eten en alles nog na te praten. Dit wordt zo langzamerhand onze traditie!
Vanwege het slechte weer en omdat Corine eerst een omweg moest nemen om Maciek op te halen, hebben we een iets ruimere reistijd ingepland. We waren ruim een half uur te vroeg in Zutphen. Ondanks het slechte weer hebben we een klein wandelingetje door Zutphen gemaakt. Wat een verrassing voor ons. We wisten niet dat Zutphen zo mooi is. Op de weg naar de afspraak hebben we een leuke houtspeelgoedwinkel ontdekt. We hebben de verleiding weerstaan en zijn naar RvK gelopen.
Het gebouw binnen wekt een beetje het afstandelijke politiebureau-idee. We mochten in de wachtkamer gaan zitten. Wij die willen adopteren tegenover ouders die problemen met zichzelf en hun kinderen hebben. Vader gebruikt drugs en adviseert iedereen om hetzelfde te doen. Daar slaap je beter van. Daar zit je dan met jouw idealisme over een gezin stichten. Dit hebben we niet verwacht. We zijn in ieder geval blij, dat het eerste gesprek bij ons thuis is geweest.
We mogen naar binnen om ons levensverhaal door te nemen. Er worden nog een paar vragen gesteld. We krijgen te horen, dat er een positief advies aan het Ministerie van Justitie wordt gegeven. We zijn goedgekeurd om kinderen te adopteren! De medewerker vraagt nog of we dat verwacht hadden. Ja, dat wel, maar een positief advies geeft toch opluchting. Na een half uurtje staan we op straat.
De medewerker vertelde ons dat hij gehoord had, dat Polen dicht ging voor adoptie. Het leek ons onwaarschijnlijk, maar je wordt toch aan het twijfelen gebracht. We hebben al eerder ‘paniek’ verhalen gehoord. Eerst zien, dan pas geloven.
In Zutphen hebben we een leuk en gezellig restaurantje gevonden. We gingen aan tafel en toen bleken we onder een oude poster van een Poolse bierbrouwerij in Elblag te zitten! ‘Het wordt dus toch Polen’ dachten wij.
Thuis aangekomen hebben we nog op de website van de Stichting Kind en Toekomst gekeken. Er is niets aan de hand met Polen. We gaan zeker kinderen uit Polen adopteren.