Adoptie uit Polen Jakub en Karolina

De Raad voor de Kinderbescherming heeft ons gebeld voor een eerste afspraak! Eindelijk!
Tijdens de VIA-cursus werd ons verteld, dat voor het einde van het jaar (2007 dus) de procedure bij de Raad voor de Kinderbescherming (RvK) zou worden afgerond. Nou, we zijn 2008 in gegaan zonder afspraak. Gelukkig hebben we elke smoes gebruikt om de Raad te bellen en de stand van zaken te polsen. We wisten wat zich bij RvK afspeelde. Begin oktober hebben we gehoord, dat er nog 90 wachtenden voor ons waren. Achteraf gezien zijn we net op tijd naar een andere regio verhuisd. In Noord-Holland zijn de wachtrijen nog veel langer.
We wachtten op het telefoontje van RvK, maar toch is dat onverwachts gekomen. Maciek was net bezig met berekeningen toen de telefoon rinkelde. We hadden een flauw vermoeden, dat we gebeld zouden worden en Corine wilde alle vrije dagen aan Maciek doorgeven om een afspraak te maken. Helaas zijn we daar niet aan toe gekomen. Maciek kon dus geen afspraak maken. Een geluk bij een ongeluk, Corine was ziek en ze was thuis. Ze sliep toen de telefoon ging. Toen ze hoorde dat de Raad voor de Kinderbescherming aan de telefoon was, was ze zo wakker en heeft ze de koorts even tijdelijk overwonnen.
We hebben dus een eerste afspraak op 16 januari – ja wel nog dit jaar . Meestal zijn de onderzoekers vrouwen en de eerste afspraak is vaak op de locatie van RvK. In ons geval dus niet. We hebben een man toegewezen gekregen en het gesprek vindt plaats bij ons thuis. Dan begin je even te twijfelen. Waarom is het bij ons net iets anders?