Adoptie uit Polen Jakub en Karolina

Maciek heeft vandaag weer met Jakub en Karolina gesproken. Toen de verzorgster onze kinderen naar de telefoon riep, hoorde Maciek “tata, mama” in de achtergrond. Ze wisten, dat we zouden bellen.

Jakub vertelde, dat de bal iets kleiner is geworden. Maciek heeft beloofd om hem op te pompen zodat hij weer als nieuw is. Toen Maciek naar de vakantie vroeg, antwoordde Jakub “Ik wil niet met vakantie. Ik wil naar jullie toe”. Even traantjes in de ogen. Karolina wil ook naar huis en ze vroeg wanneer we ze komen ophalen.

Dat weten we nog niet, schatjes, maar we missen jullie ook enorm.

Vandaag heeft Maciek naar Jakub en Karolina gebeld. Voor Maciek voelde dit telefoontje net zo spannend als de eerste ontmoeting met de kinderen. Achteraf bleek, dat het voor hen het eerste gesprek via de telefoon was. De kinderen vonden het erg spannend en waren aan het begin een beetje verlegen. We wisten ook niet hoe Jakub en Karolina op ons vertrek hebben gereageerd. Zouden ze ons nog vertrouwen? Nou, de kinderen zijn er van overtuigd, dat we ze komen ophalen! Jakub reageert rustig en afwachtend, maar Karolina wil nu al naar huis! Gelukkig gaan ze met vakantie in augustus en dan hebben ze afleiding van de dagelijkse routine. We hopen de datum voor de tweede reis al te weten voordat ze terugkomen van vakantie. Die onzekerheid is voor ons allemaal erg moeilijk. We missen onze zoon en onze dochter enorm…

Bij elke volgende visite hadden onze kinderen even wat tijd nodig om weer aan ons te wennen. Bij de derde ontmoeting waren ze al na een minuutje weer helemaal los. Het is geweldig om te zien, dat ze ons vertrouwen. Jakub vroeg de standaard vraag… “Gaan we voetballen?” Natuurlijk! Karolina heeft de combinatie van water en zand ontdekt - met andere woorden: modder. Corine vertelde haar dat we thuis ook een zandbak hebben en Karolina vroeg gelijk: “Hebben jullie ook water?”. Soms verbaas je je hoe weinig kinderen nodig hebben om uren lang te kunnen spelen. Volgens Maciek heeft mama net zo veel van de modder genoten als Karolina… .

Helaas moest er een einde van ons bezoek aan de kinderen komen. Dat was een erg moeilijk moment voor ons. De kinderen wilden niet, dat we weg gingen. Dat wilden wij ook niet! Het was een zeer emotioneel moment. We hebben de rugzakjes en de rest van het speelgoed aan de kinderen gegeven. We zijn nog naar onze auto gelopen en hebben verteld, dat we ze met deze auto komen ophalen en naar huis gaan. We wisten op dat moment niet hoe ze over ons afscheid zouden denken. Geloven ze ons, dat we terug komen? Wij hebben een overzicht van de vervolg procedure, maar de kinderen snappen helemaal niets ervan. We wilden ze beschermen tegen de teleurstelling die dit afscheid met zich meebracht, maar dat konden we natuurlijk niet doen. “Tot ziens, Karolina, tot ziens, Jakub” - dat waren onze laatste woorden. Zeker tot ziens. Alleen is het nog onbekend wanneer…

Nog dezelfde middag - na het afscheid nemen van Grazyna - zijn we richting Duitse grens gegaan. Dit was beter zo. Anders zouden we de neiging hebben om onze kindjes nog een keer te gaan zien of dingetjes voor ze te regelen. We hebben wel ons verdriet mee genomen en die groeide ook nog met elke afgelegde kilometer.

Gelijk na de eerste ontmoeting werd ons de vraag gesteld of we Jakub en Karolina willen adopteren. Natuurlijk wel! Het werd meerdere keer gevraagd of we papa en mama voor Jakub en Karolina willen worden. Nee, de adoptiecommisie had geen twijfels over ons. De adoptiecommisie is verplicht om meerdere keer de vraag over onze beslissing te stellen. Toen duidelijk werd dat we helemaal achter onze beslissing staan, hebben we de officiële aanvraag getekend. Vanaf dit moment is onze adoptieprocedure officieel in Polen gestart! Hopelijk worden alle documenten snel klaar gemaakt en kan de rechtbank onze aanvraag snel in behandeling nemen. Door de vakantieperiode kan het of snel of juist erg langzaam gaan. We moeten weer wachten en niemand kan zeggen hoe lang het nog kan duren. Gelukkig mogen we deze keer contact met onze zoon en onze dochter hebben!